بسیار برای دیگران احساس کردن و کم برای خودمان، محدود کردن خودخواهی و تمرین محبت های خیرخواهانه، کمال طبیعت انسانی را تشکیل می دهد و تنها می تواند آن آرامشی را به ما بدهد که هدف طبیعی و مناسب خواسته انسانی است.